सूर्य उगवला की गमांचेही धागे उजळतात रे,
वाटले होते रात्रीत गाडले, पण सव्वासात परत जळतात रे.

पहाटेचा सूर्य हसत होता, खिडकीतून झिरपत होता गम,
पण माझ्या कपातील चहाला आजही तुझ्या गैरहजेरीचा होता गम.

दररोज तुला शुभ सकाळ लिहितो, करतो इतका वफादार सलाम,
मनात मात्र कालच्या शब्दांचा शुक्ला बसलेला, अजूनही निघेना तो सलाम.

नव्या दिवसाने खांद्यावर हात ठेवून दिली तसब्बुरीची साथ,
पण जुन्या पापांच्या गहिऱ्या सावल्या म्हणाल्या, आम्हीच आहोत तुझी खरी साथ.

सगळ्यांना शुभ सकाळ लिहिताना दामन भरतो नेहमीच वफाच्या रंगात,
फक्त स्वतःच्या जखमांवरच विसरतो ठेवायला दोन शब्दांची साधीच मलमपट्टीची रंगात.

तुझ्या मोबाईलवर दररोज पहिला संदेश माझाच पोहोचतो वफा,
उत्तर मात्र उशिरा येतं, जणू वेळेलाच माझ्यावर नाहीये वफा.

पहाटेची किरणं इतरांच्या गमांवर फुंकर घालून जातात रे गम,
माझ्या खिडकीत मात्र त्यांची खामोशी पुन्हा जखमा उघडते गम.

तुझ्या जागल्याची बातमी नाही, तरी मन दररोज करतो वफा,
शुभ सकाळ पाठवताना वाटतं, हीच माझी अधुरी राहिलेली वफा.

आरतीच्या धुरात लपवतो रोज मुक़द्दरशी छोटं शिकवा,
ओठ म्हणतात शुभ सकाळ, डोळे मात्र विचारतात का असा शिकवा.

चहाचा कप एकटा, तरी टेबलावर तुझ्या आठवणींचा मेहमान जुदाई,
साखर घालण्याऐवजी ढवळत बसतो जुन्या बातमींची तन्हाई जुदाई.

पहाटेचा गजर वाजतो, तुझी आठवण हलकेसे झंकारते रे,
शुभ सकाळ लिहिताना जाणवतं, माझ्याच मनाने माझ्यावर केला नाही ऐतबार रे.

पहाटेची हवा येते, तन्हाईला गालावरून स्पर्शून जाते आज,
कालच्या सितमांवर नव्या प्रकाशाने उघड केला आजचा लपलेला समाज.

स्वप्नांतली गर्दी सरते, जागं होताच उरते केवळ तन्हाई,
साऱ्यांना शुभ सकाळ पाठवतो, उत्तरात मात्र परत येते नेहमी खामोशीच तन्हाई.

पहाटेच्या चहात साखर जास्त, तरी अंतर्मनात कुठेतरी गम कमी पडतो,
या गोड दिवसाच्या सुरुवातीला समजतं, मधुर बोलण्यातही किती सितम दडतो.

पहाटेची हवा गालांवर फिरते, देते नवी तसब्बुरीची मिठी रे,
पण कालच्या गमांची धूळ अजूनही खिडकीतून येते शांतपणे रे.

खूप जणांना शुभ सकाळ पाठवतो, करतो वफेची इतकी धून रे,
पण स्वतःच्या मुक़द्दरासाठी एक सच्चा शब्दही जमत नाही पूर्ण रे.

पहाट झाली की तुझ्या मेसेजची वाट पाहतो गुपचूप रे,
आणि तुझी खामोशीच माझ्या गजराचा नवा आवाज बनतो रे.

उजेडाने घर भरते, सगळ्यांच्या हसण्याने भिंतीही हसतात रे,
फक्त माझ्या रुमची तन्हाई माझ्याशी बेवफासारखी रोजच कुजबुजते रे.

तुझ्या व्हॉट्सअॅपवर हसरा शुभ सकाळचा संदेश पोहोचतो आज,
खरं म्हणजे माझ्या तन्हाईचा गम लपलेला असतो त्या आज.

लोकांना नवा दिवस मुक़द्दरचा सुंदर तोहफा म्हणतो रोज,
मनात मात्र कालच्या पराभवांची तसब्बुरी शोधत बसतो रोज.

पहाटेच्या किरणांनी खिडकीचा अायना उजळलाय रे आज,
पण आपल्या नात्याच्या धुक्याला मात्र नाही काही आस आज.

आरतीच्या ज्योतीजवळ सगळ्यांच्या सुखासाठी मागतो वफा,
फक्त स्वतःच्या गमांसाठी ओठांवर उमटतच नाही शिक़वा.

पहाटेच्या मेसेजमध्ये लिहितो शुभ सकाळ, रंगवून वफाच्या गझलात गम,
खरं तर स्वतःलाच समजावतो, त्यांना वाचू देऊ नको आतला गम.

आरशात उजेड उतरतो, चेहऱ्यावर तसब्बुरीचा पडतो नवा रंग,
पण डोळ्यांच्या खोलीत जुन्या चुका पुन्हा करतात आज शिकोवांचा रंग.

स्टेटसवर टाकतो शुभ सकाळ, मेहेरबानीचे शब्द, मिठास वफा,
फॉरवर्ड करताना सगळ्यांना आशिर्वाद, स्वतःसाठी उरते नुसती तन्हाई वफा.

आरतीनंतर हात जोडून मागतो दिवसभराच्या मेहनतीचा नाही भाग्य दामन,
फक्त एक इतकी वफादार सोबत, जी सांभाळेल प्रत्येक पडलेलं अश्रू दामन.

पहाटेचा संदेश सगळ्यांना पाठवतो, इतका वफादार बनलो गम,
पण माझ्या तन्हाईला शुभ सकाळ म्हणायला कोणीच नाही गम.

पहाटेच्या उजेडाने खिडकीत नवी स्वप्ने उमलली आज,
पण त्या उजेडानेच कालची जुदाई पुन्हा उघडी पडली आज.

सगळ्यांना शुभ सकाळ लिहित बसतो, देतो तसब्बुरीची साथ,
माझ्या गमावर मात्र स्वतःच ठेवतो खामोशीची घट्ट साथ.

धुण्याच्या नळाजवळ आरशाला हसून शुभ सकाळ म्हणतो मी,
मन विचारतं, या बनावट वफेला आरशालाही आहे का इतबार मी.

रात्रभरचे गम साठव तू, सकाळी ते सर्व धुऊन निघतील आज,
फक्त पहिलं हसू देऊन बघ, तुझ्याच डोळ्यांतून उमलतील नवे आज.

आरतीच्या धुरात हरवलेले गम हलकेसे डोळ्यांत विरघळतात आज,
दुसऱ्यांच्या सुखासाठी हात जोडताना आपलंच मन होतं शांत आज.

काल ज्यांनी खांद्यावर ठेवलेले गम टाकून गेले निघून,
त्यांच्या जुदाईतूनच उठून उभा राहणं हेच मौल्यवान पुण्य निघून.

बिछान्याला घट्ट बिलगून म्हणशील, गम झाला पुरे आता बसू दे,
पण आरशातला तूच विचारेल, अजून थोडं हसून जगून बघ उभं राहू दे.

कालच्या गमाने छातीत खोलवर जखमा कोरल्या तरी,
आज त्या जखमांवर हसून चालणं हीच माझी वफा तरी.

खिडकीतून येणारा उजेड सांगतो, सोड हि तन्हाई आज,
मुकद्दर पुन्हा लिहायचं असेल तर उठ, बन स्वतःचीच वफा आज.

पहाटेपासून सगळ्यांना शुभ सकाळचे मेसेज पाठवतो मी हसत हसत,
आयना मात्र विचारतो, स्वतःसाठी एक शब्द नाही का रे हसत हसत.

मुलायम सकाळी चहाचा सुगंध दाराशी येतो अलगद,
तरी मनाच्या कोपऱ्यात कालची तन्हाई बसलेली तशीच अडगद.

आरतीनंतर सगळ्यांच्या नावाने वफाची प्रार्थना करतो शांतपणे,
विसरतो इतकंच की माझ्याच गमसाठी हात कधीच जोडत नाही शांतपणे.

पहाटेच्या गारव्यात सगळ्यांना शुभ सकाळ पाठवतो आज,
पण ज्याच्यासाठी लिहिली होती वफा, त्यालाच नाही मेसेज आज.

उजाडलेल्या सकाळी चेहऱ्यावर हसू लावतो गम दडवून,
मजेत वाटावं सगळ्यांना, म्हणून रात्रीची तन्हाई लपवतो गम दडवून.

स्टेटसवर तुला वाचूनसुद्धा रिप्लाय न देण्याची केली आहे वफा,
इतर सगळ्यांच्या मेसेजला उत्तर देऊनही ठेवली तुझ्याशी खामोशीची वफा.

रोज सकाळी शुभ सकाळ लिहितो, इतका वफादार झालो मी रे आज,
पण मन विचारतं, एवढा ऐतबार कुणावर करतोय मी रे आज.

सगळ्यांना मेसेजने उठवतो, गम पुसतो त्यांच्या रे आज,
माझ्या स्वतःच्या तन्हाईला मात्र ठेवतो वाचक न वाचलेला रे आज.

स्टेटसवरच्या रंगीबेरंगी शुभ सकाळीत दिसते खुशहाली रे आज,
खाजगीतल्या खामोशीमध्येच समजते त्यांच्या गमाची खरी कहानी रे आज.

पहाटेचा गोड संदेश नवीन मुक़द्दरची गोष्ट सांगतो रे आज,
पण वाचता वाचताच कालच्या जुदाईची जखम परत उघडते रे आज.

पहाट जागी झाली की आधी तुझ्याकडे हात पोहोचतो संदेशात,
गम हा की माझ्या तन्हाईला तरी शुभ सकाळ कोणी विचारत नाही संदेशात.

आरतीच्या ज्योतीत तुझ्या नावाची वफा हळूच बांधतो आज,
सिटम असा की माझ्या जखमांवर मात्र हात ठेवायलाही वेळ नाही आज.

तुझ्या मुक़द्दराला उजेड दे म्हणून शुभ सकाळच्या ओळी रचतो मी,
तन्हाई इतकी गहिरी की स्वतःच्याच सावलीला घाबरतो मी.

तुला हसवायला मी गम चहात विरघळून पाठवतो कपात,
शिकवा एवढाच की माझ्या दु:खाला तुझ्या इनबॉक्सात जागा नाही कपात.

रात्रभर सगळ्यांची तन्हाई ऐकणाऱ्या तुझ्या खांद्यालाही विश्रांती हवी आज,
शुभ सकाळ नाही, फक्त इतकंच लिहितो, थकलास तर माझा दामन धर आज.

तू स्टेटसवर खुशहाल फोटो टाकतोस, गम मात्र टायपिंगमध्येच अडकून राहतात आज,
मित्रा, शुभ सकाळ लिहिण्यापूर्वी स्वतःलाच विचार, तुझ्या हसण्यात कोणते सितम लपले आज.

नुकताच उगवलेला सूरज त्यांच्या चेहऱ्यांवर चमकतो खास आज,
पण हसण्याच्या मागे दडलेला शंका देतो नवी जखम आज.

मी रोज पहाटे त्यांच्या इनबॉक्सात ठेवतो वफाची आस आज,
त्यांच्या व्यस्त दुनियेला मात्र माझ्या शुभ सकाळीचं नाही भान आज.

कालपर्यंतच्या शिखव्यांनी भरलेला हा नात्याचा दामन होरपळला काल,
आज शुभ सकाळ पाठवूनही त्यांची खामोशी वाटते सर्वात मोठा सवाल.

रात्रभरची तन्हाई गोळा होऊन डोळ्यांत येते सकाळी आज,
तुझा छोटा शुभ सकाळचा मेसेज त्या सगळ्या गमला देतो साज आज.

उबदार किरणांमध्येही कालच्या जुदाईची थंडी दडलेली असते आज,
मी शुभ सकाळ पाठवतो कारण माझ्या अंतरात अजूनही तुझी तन्हाई जागी आज.

पहाटेच्याही आधी मी सगळ्यांच्या मोबाईलवर वफेचा ठोका देतो आज,
कारण स्वतःच्या स्वप्नांशी नजरेला नजर करायची हिंमत उरलेली नाही आज.

पहाटेच्या धूसर उजेडात तुझ्या शुभ सकाळीचा येतो मेसेज हलकेच,
उत्तर देताना जाणवतं, शब्दांपेक्षा खामोशीच राखते नातं हलकेच.

आरतीनंतर सगळ्यांसाठी मुक़द्दर गोड होण्याची मी करतो प्रार्थना,
पण स्वतःसाठी फक्त एवढंच मागतो, गम लपवायला थोडी तरी प्रार्थना.

उकळत्या चहाच्या वाफेत तुझ्या या‍दा हलकेच डोळ्यांशी बोलतात,
ओठांवर साखर बसते, आत मात्र तन्हाईचे अजब सितम डोळ्यांशी बोलतात.

परसात फुलांनी आज पुन्हा शुभ सकाळचा आपला दामन सजवला,
मनाने मात्र शि‍कवा केला, सुगंध ताजा तरी वफा का जुना सजवला.

पहाटेचा पहिला मेसेज तुझ्याच नावाने धावतो आज,
पण उत्तर येईल या मुक़द्दराला मात्र अजूनही नाही आज.

बेडकवरी बसून आकाशातल्या ढगांना शुभ सकाळ सांगतो आज,
खरं तर माझ्या तन्हाईलाच दिलासा देतो मी हळूच आज.

उगवता सूर्य खिडकीतून येऊन अंधार झटकतो आज,
पण जुन्या जखमांचा अाईना मात्र जास्तच चमकतो आज.

पहाटेच्या शुभेच्छा रोज तुझ्याकडून येतात हसत हसत,
सगळ्यात जास्त वेदना इतकी की प्रेम उरत नाही हसत हसत.

खिडकीतला प्रकाश विचारतो आज तुझ्या वफेचं ठिकाण,
माझ्या उशीत फक्त तुझ्या या‍दांनी केलंय अजूनही मुक्काम.

तुझ्या शुभ सकाळीचे शब्द अजूनही गुलाबासारखे गोड,
फुलांच्या मागच्या काट्यासारखी मात्र तुझ्या नजरेची झाली थंड गोठ.

मी मुक़द्दरभरची वफा तुझ्या दामनात अलगद ओतली,
तू फक्त सकाळच्या मेसेजपुरतीच माझी साथ मानली.

रात्रभरची तुझी खामोशी सहन केली तरी वफा कमी नाही रे आज,
शुभ सकाळ लिहिताना हात थरथरतो, कारण उत्तरांत उघडते बेवफाई आज.

तुझ्यासाठी चहा उकळतो, स्वतःच्या गमला मात्र ठेवतो उपाशी आज,
आपण दोघे जागे एकाच वेळी, पण स्वप्नं वेगळी होऊन बसतात आज.

तुझ्या शुभ सकाळीत लपवलेलं कालचं शिखवं अजूनही जळतं आत आज,
मन माफीचं मागतं, ओठ मात्र जुदाईचीच भाषा शिकतात आज.

तू शुभ सकाळ न पाठवूनही माझ्या इनबॉक्सची तन्हाई भरतोस आज,
मेसेज रिकामा, पण त्यातल्या खामोशीवर मी लिहितो माझी वफा आज.

पहाटेचा तुझा संदेश नेहमीसारखाच साधा येतो रे आज,
खरे गम तेवढेच की माझी तुझी ओढ फक्त स्टेटसमध्येच थांबते आज.

तुझी शुभ सकाळ म्हणताना शब्द मैत्रीवर थांबतात नेहमी आज,
पण आवाजातला हलका हक्क रोज माझ्या दामनाला चुकवत नाही आज.

तू विचारतोस, “आज उशिरा का आलीस मेसेजातून?” म्हणतोस सहज आज,
तुला काय ठाऊक, मी तर तुझ्या टायपिंगच्या तीन ठिपक्यांवरच जगते आज.

निद्रा पुसायला पाठवतो सगळ्यांना गोड शुभ सकाळ आज,
आणि स्वतःच्या गमला मात्र ठेवतो अजूनही जागा आज.

खिडकीतून येणारा प्रकाश सांगतो नवे मुक़द्दर आज,
पण उशीखाली कालची तुझी खामोशी उघडते डोळे आज.

चुलीच्या ज्वालेत सर्वांच्या दिवसाला देतो मी उब आज,
आणि स्वतःच्या तन्हाईवर टाकतो फक्त धुराचे सावट आज.

आरशातल्या चेहऱ्यावर हसतं तुझ्या आठवणीचं हलकं उजेड आज,
शिकवा एवढाच की त्या वफेच्या शुभ सकाळीत माझं नाव नाही आज.

पहाटेच्या शुभेच्छा पाठवून मी सगळ्यांना खूप जवळ दाखवतो आज,
पण खऱ्या गप्पांसाठी दार ठोठावलं की प्रत्येकजण मौनानेच दूर जातो आज.

कालपर्यंत शुभ सकाळ म्हणणाऱ्याने वफेच्या कसमाही खूप दिल्या होत्या,
आज सूर्यासकट उठतोय मी, पण त्याच्या एका ओळीच्याही जुदाईने जळतोय आज.

म्हणतो स्वतःला, आज नव्याने सुरुवात करूया, गम विसरूया आज,
पण शुभ सकाळ लिहिताच बोटांवर जुन्या विश्वासघाताची थरथर परत येते आज.

सगळ्यांना मी आशेच्या सुवासिक शब्दांनी शुभ सकाळ पाठवतो आज,
आणि स्वतःला मात्र आठवण करून देतो की मुक़द्दरावर काहीच हक्क नाही आज.

पहाटेचा तुझा मेसेज, गोड शुभ सकाळ, वफेच्या रंगात रंगलेला आज,
उत्तराला येते फक्त डबल टिकची खामोशी, इतकाच होता तुझा सारा आज.

उगवत्या सुर्याला रोज तुझ्या हसऱ्या मुक़द्दरची मी करतो प्रार्थना,
माझ्या नशिबावर मात्र उशिरा उगवतो दिवस, हेच त्याचं खामोश शमाणा.

पहाटेचा मेसेज, कॉपी–पेस्ट शुभ सकाळ, सगळ्यांसाठी एकच दामन,
मन मात्र शोधत राहतं जुना आवाज, जेव्हा नावाने हाक मारायचा तो दामन.

तुझ्या शुभ सकाळीने माझ्या गमला थोडा वेळ फुलांचा भास होतो रे आज,
रात्र परत येताच कळतं, फुलांच्या मागे काट्यांचाच चालू आहे राज.

पहाटे उठलो तरी पहिला विचार तुझ्या मेसेजचा येतो आज,
मेसेज उशिरा येतो, म्हणून हृदय तुला अजून जास्त हवासा वाटतो आज.

तू शुभ सकाळचे सुगंधी वाक्य सगळ्यांनाच सारखं पाठवतेस रे आज,
फरक एवढाच, मी ते मनात कोरतो, बाकीच्यांसाठी तो फक्त स्क्रीनवरून जातो आज.

रात्रीचा आपला वाद अजून डोळ्यांत ओला थांबलेला आज,
तरी “शुभ सकाळ जान” लिहिताना तू “रागावलीस ना?” हे शब्द गिळतेस आज.

तुझं साधंसं “शुभ सकाळ प्रिये” माझ्या नियतीला वाचवतं आज,
तू टाईप केलेल्या तीन शब्दांत मी आयुष्यभराच्या वफेचं पुस्तक वाचतो आज.

पहाटे शंभर मेसेज येतात, जग सगळं शुभ सकाळ म्हणतं आज,
तुझा एकच “सुप्रभात जान” उशिरा येतो, तरी बाकी सगळं पडतं फिकं आज.

कालपर्यंतच्या शिकव्या अजूनही डोळ्यांत निखारे धरतात आज,
तरी “जेवण वेळेवर कर” म्हणत शुभ सकाळीचे ओले लफंगे उतरतायत आज.

स्टेटसवर तुझ्या फुलांनी भरलेले शुभ सकाळचे अफसाने आज,
माझ्या चॅटमध्ये मात्र खामोशी, जणू तुझ्या वफेला पडलेले नकळत बहाणे आज.

रात्रीचे शिक्रे अजूनही डोळ्यांत ओले थरथरतात जान,
पण तुझ्या “शुभ सकाळ” मध्ये माझ्या सगळ्या गमचा होतो मान जान.

काल तुझ्या डोळ्यांतील थकव्याला मीही सतत शिकवे करत होतो जान,
आज पहाटे हातात चहा देताना स्वतःच्या खट्याळपणाला हळूच हसतो जान.

तुझी निघताना घाई, कागदांच्या जंजाळात हरवलेला चेहरा जान,
पण अधेमधे पाठवलेला एक चुकार “आठवतेस” करतो सगळी तन्हाई हलकी जान.

जगाला पाठवते वेगवेगळी रंगीत शुभ सकाळची अफसाने जान,
फक्त तुझ्यासाठी राखून ठेवते न उच्चारलेली, शांत वफेची दास्ताने जान.

रात्रभरच्या शिकव्या सांभाळूनही तुला शुभ सकाळ पाठवते, प्रिये माझ्या,
कारण वादांपेक्षा तुझं निःशब्द हसणं माझ्यासाठी मोठी जिंक असते, प्रिये माझ्या.

पहाटे उठल्यावर देवाला नाही, आधी तुझा मेसेज तपासते, प्रिये माझ्या,
आणि नंतरच बाकी जगाला शुभ सकाळ वाटते, स्वतःलाही विसरते, प्रिये माझ्या.

तुला रोज शुभ सकाळ म्हणून दिवसाच्या जिंकायच्या लढाया देते, प्रिये माझ्या,
पण माझ्या तन्हाईला मात्र शांत राहायला मीच समजावते, प्रिये माझ्या.

घरातल्या सगळ्यांना मी शुभ सकाळचे वफादार अफसाने पाठवतो आज,
आश्चर्य एवढंच की स्क्रीनवर हसतो, टेबलपाशी खामोशीने बसतो आज.

स्वयंपाकघरच्या वाशीत देवापाशी आपल्या मुक़द्दरची प्रार्थना करतो रे आज,
गम एवढाच की स्वतःच्या शिकव्यांची कबुली देण्यापासून पळतो रे आज.

बाबांचा साधा शुभ सकाळचा मेसेज रात्री उशिरा वाचला मी काल,
तरीही त्यांच्या वफेचं बघ, सकाळी पुन्हा पहिला मेसेज माझ्यासाठीच आल.

एकाच टेबलावर बसून चहा, फुलांसारखी वाटणारी सकाळ आज,
तरीही प्रत्येकाच्या मोबाईलमधली तन्हाई विचारते, खरंच एकत्र आहोत का आज.

आईच्या ओल्या नजरेला मुलं अजूनही वचनं देतात आज,
मेसेजवर शुभ सकाळ लिहितात, पण घरी येऊन खामोशी पसरवतात आज.

स्वयंपाकघरात आईचा चहा, सकाळची हलकी गडबड आज,
टेबलावर सगळे साथ असताना, मनांत मात्र वर्षांची जुनी शिकवा आज.

दरवाज्यापाशी बापाची खोकली, मुलांची घाईगडबड आज,
निघताना शुभ सकाळ म्हणतात सगळे, पण कोणीही विचारत नाही थकव्याचा हिसाब आज.

पहाट स्वच्छ, पण नजरेआड घरातल्या खामोशीचा गम आहे गम,
आपण शुभ सकाळ म्हणतो, ते मनातले शिकवे मोजत राहतात गम.

आईच्या हसऱ्या शुभ सकाळीत वफेचा समृद्ध दामन आहे दामन,
फक्त तिच्या थकलेल्या डोळ्यांकडे न पाहणं आपलं मोठं सितम आहे दामन.

दररोज कुटुंबाला शुभ सकाळ टाइप करत राहतो आहे आहे,
घाबरवते ते टंकलेले शब्द नाहीत, उत्तरांतील वाढत जाणारी तन्हाई आहे आहे.

घरातल्या सगळ्यांसाठी शुभ सकाळ, हसऱ्या आठवणींचं वितरन आहे वितरन,
दिसत नाही इतकंच की प्रत्येकाच्या कपात शांत बसलेलं थोडंसं गम आहे वितरन.

पहाटेचा उजेड कालच्या गमांना हलकेच स्पर्शून जातो आज,
जिथे सतम होतं तिथेच नवं वफा उगवतं आज.

तन्हाईची गमगीन सकाळ वाटते सुरुवातीला फार,
पण हिच तन्हाई तुझ्या मुक़द्दरला नवं वचन देते फार.

जुदाईच्या गमातूनही काही वाक्यं मनात हासतात रे हलके,
ज्यांनी सोडलं तेच वाफेचं खरे मोल शिकवून गेले हलके.

पहाटे देवाजवळ तुझ्या हसऱ्या दिवसासाठी वफेची प्रार्थना करतो आज,
आणि लक्षात येतं, तुझ्या स्मिताच्या सावलीत माझाही मुकद्दर उजळतो आज.

उगवत्या सूर्याला कालच्या गमची शिखवे शांतपणे समजावतो आज,
कळतं तेव्हाच, ह्याच जखमांच्या अैन्यात माझा हसरा चेहरा झळाळतो आज.

चहाच्या कपात उठावं एवढंच मुक़द्दर रोज ढवळतो आज,
पण त्या वाफेतच नवा ऐतबार मिळतो, स्वतःवर प्रेम करायला शिकवतो आज.

खिडकीतून दिसणारा तोच रस्ता, तश्याच धावपळीच्या पावलं आज,
फरक इतकाच, मी गम मोजत नाही, प्रत्येक पावलातील वफा मोजतो आज.

पहाटेच्या ऊन्हाने खिडकीच नाही, तुझी भीतीही स्वच्छ केली आज,
आतल्या गमांवर हसून उठलास, तरच सकाळी खरं दिलासाज.

कालच्या अपयशाचा शिकवा नको, त्यालाच आजचा मुक़द्दर मान,
जे पडलं तेच पाऊलवाट झालं, तिथूनच वाढला तुझा मान.

नेहमी दुसऱ्यांच्या अश्रूंना पुसणारा तूच, असा खरी वफा,
आरशात स्वतःला शुभ सकाळ म्हटलंस, तरच भरून येईल दामन वफा.

जग बदलायचं म्हणत झोपतोस, रात्रीभर करतोस शिका-शिकवे गम,
पहाटे स्वतःच्या तक्रारी झटकून पाहिल्यास, साध्या क्षणातही मिळेल करम.

भीतीच्या खामोशीला आज पहाटे थेट सवाल कर,
जिंकलास जगाला काही नसेल, स्वतःला जिंकायला बळ कर.

कालचं अपयश गमासारखं उशाशी टेकलेलं होतं गम,
पहाटे उठल्यावर कळलं, तेच तर मार्ग दाखवतं कम.

जे जे म्हणाले तू नाही करू शकत काही,
त्यांच्या त्या शिकव्यांना बनव आज तुझी जिद्द काही.

आरामाच्या गमतीत आयुष्य हळूच कैद होतं रे शांत,
भितीदायक स्वप्न नसतात, भितीदायक न केलेली सुरुवात शांत.

कालच्या पराभवाचा गम कपाळावर घेऊ नकोस आज,
तोच गम मुठीत घेऊन धावत निघ, हाच तुझा राज आज.

सगळ्यांनी स्वप्नांवर तुझ्या शंकेचा शिकवा टाकला आज,
तू स्वतःवर इतका ऐतबार ठेव की थरथरू दे त्यांचा आज.

मुक़द्दरच्या नावाने आई-वडिलांसमोर रडत बसतोस रोज,
एक दिवस शांतपणे मेहनतीने लिहून टाक ना नवं मुक़द्दर रोज.

तन्हाईची थंड सकाळ आधी थोडी सिटमसारखी वाटेल आज,
मग कळेल, हिच्या खामोशीमध्ये तुझं सर्वात मोठं घडणं लपलेलं आज.

पहाटे मुक़द्दरचा शिकवा करत बसलो असतो कितीदा गम,
आज थोडं जास्त धावून बघू, कदाचित थांबेल त्याचंही गम.

अतिशय लवकर उठलो की तन्हाईच पहिल्यांदा येते गम,
थोडं लिहायला बसलो की स्वप्नं वफेदार बनून बसतात गम.

काल रात्री अपयशाची शंका मनाशी कुजबुजत होती गम,
पहाटे उठून मेहनत वाढवली, आता तिच्याकडेच नाही वेळ गम.

जेव्हा कोणीच विश्वास ठेवत नाही तुझ्या इराद्यावर गम,
तेव्हाच आतून उठणारी हट्टाची आग बनते खरा हमदम गम.

पहाटेचा सुगंध वाटे नवा, तरी जुनाच गम उजाळतो आज,
उगवत्या प्रकाशात कालची तुझी बेवफाईच जास्त दिसते आज.

दरवेळी शुभ सकाळ लिहितो, तुझ्या हसऱ्या चेहऱ्याचा ग़ुमान करतो आज,
पण तुझ्या खोलीतली तन्हाईच आधी उठते, हे मनाला चावतं आज.

सकाळी मुक़द्दर चमकतं, सगळ्यांचा ऐतबार मिळतो आज,
विचित्र एवढंच की ज्यांनी हसत नाकारलं होतं, तेच टाळ्या वाजवतात आज.

अनेकांना पाठवतो उत्साहाचे संदेश, गम विसर म्हणतो आज,
कोणी विचारतच नाही, हे वाक्य लिहिणाऱ्याचं मन किती रडतं आज.

तुझ्यासाठी शुभ सकाळ लिहिताना इतकी वफा दाखवतो आज,
स्वतःच्या तन्हाईला मात्र पाहिलंही नाही, बस्स इतकंच गम आज.

खिडकीतून येणारं ऊन आज आरशासारखं भासलं गम,
कारण चेहऱ्यावर नाही, आतल्या खामोशीवर पडलं सिटम गम.

तुझ्या स्वप्नांना हातभर आकाश देतो मी वफा म्हणून आज,
स्वतःच्या मुकद्दराशी मात्र तडजोड करतो, न बोलता शिका म्हणून आज.

कॉफीच्या कपातून उठणाऱ्या वाफेत तुझी गोड आठवण गम,
पण समोर रिकामी खुर्ची पाहून कळतं, हीच तर खरी जुदाई गम.

पहाटेचा उजेड किती कोमल, तरी अधुरी वाफा चिवट उठते आज,
सूर्य हसतो खिडकीतून, पण न येण्याची तुझी कसम छुपी टोचते आज.

रस्त्यात भेटणाऱ्या सगळ्यांना हसून शुभ सकाळ देतो आज,
मनातल्या तन्हाईला मात्र निःशब्द गळाभेट देऊन निघून जातो आज.

कालचे पराभव उशाशी बसून रडत होते गमगीन काल,
आज त्या अश्रूंच्या सावलीत नवं धाडस अलगद उमलतं काल.

रात्रभर मुक़द्दरच्या नावावर स्वतःलाच शिव्या घालत होतो गम,
पहाटे आरशात बघताना जाणवलं, मुक़द्दर म्हणजे माझ्याच डोळ्यांचा गम.

पहाटेची थंडी आधी गमाला मिठी मारून जाते आज,
मगच हळूच आशेला जागवत म्हणते, शुभ सकाळ आज.

मुक़द्दर उशिरा दार उघडतं, म्हणून आपण रडतो गम,
सकाळ सांगते, वेळेआधी मिळालं असतं तर झाला असतास कम.

तन्हाईच्या पहाटेत फोनकडे बघत बसतोस गम,
ज्यांचा मेसेज नाही, तेच रात्री काळजी करत होते गम.

पहाट म्हणते उठ लढायला, नवे ऐतबार रंगव आज,
पण तुला भिती हेच आहे, जिंकलीस तर तुझा गम हरवेल आज.

यशाच्या मागे धावत उठतोस, मुक़द्दरवर लिहितोस दोष आज,
खरं सुख तर स्वतःला माफ करण्यात होतं, हीच सर्वात मोठी वफा आज.

कालच्या अपयशाला गम म्हणून हृदयात ठेव जरा हळुवार,
आजच्या स्वप्नांना वफा म्हणून उठ, दे स्वतःलाच दुआ हळुवार.

खिडकीतून आलेल्या उजेडापेक्षा जास्त तुझी आठवण सावळती गम,
शुभ सकाळ लिहिताना हात थरथरतो, कारण रात्रीची तन्हाई अजून ओलसर गम.

मुक़द्दरच्या नावाने रडत बसलास तर सकाळही होईल बेवफा गम,
उठ हसत, गमलाही शुभ सकाळ दे, बघ कसा बदलतो त्याचा अंदाज गम.

फसवणूक करणाऱ्या लोकांना दोष देत बसशील तर वेळच होईल बेवफा गम,
नवी पहाट तर दररोज वफा घेऊन येते, आपणच उघडत नाही दरवाजा गम.

रात्रभरचे गम डोळ्यांखाली सावल्या बनून येतात आज,
तरी आपण हसून उठतो, कारण सकाळच नवीन वफा बनतात आज.

कालच्या चुकांचा शिक़वा अजून मनात जळतो गम,
पहाट येऊन म्हणते, स्वतःलाच माफ कर, मग जग बदलेल गम.

हातात पैसा नसला तरी धैर्य भरलेलं दामन आज,
खरा श्रीमंत तोच, जो परत उभा राहायला तयार होतो आज.

तन्हाई रात्रीच्या वेळी सितम वाटत होतं गम,
तीच तन्हाई सकाळी स्वप्नांना धार लावून जाते गम.

पहाटेचं गम अजून उशाशी कुजबुजत असतं हलकं गम,
आपण त्याला पराभव नाही, नवी सुरुवात मानतो गम.

रात्रभर ऐतबार तुटले तरी रडू नकोस आज ऐतबार,
सकाळ तुझ्या दाराशी नवीन वफा घेऊन थांबली आहे ऐतबार.

आरशात कालची चूक पाहून स्वतःवर शिखवा करू नकोस आज शिखवा,
त्या चुकांच्या तुकड्यांनीच तुझं उज्वल मुक़द्दर घडणार शिखवा.

पहाट मनातला गम ऐकूनही हसरा रंग चढवते आज,
आपण मात्र इतरांच्या जखमांवर ऊन ठेऊन माफी मागतो आज.

रात्रभर मुक़द्दरच्या बेवफाईवर शिका-शिकवी केली मनात गम,
पहाटे आरशात खुदकन हसलो, स्वतःवरच टाकला ऐतबार जरा कम.

उशाशी कालचं अपयश अजून ओलेचिंब रडत होतं गम,
पहाट आली, म्हणाली उठ जरा उंच पड, भीतीला ठेव नतमस्तक कम.

सगळ्यांना उत्साहाने शुभ सकाळ लिहितोस, किती वफा दाखवतोस कम,
कोणी विचारतच नाही, तुझ्या तन्हाईचं काय चाललं आहे गम.

पहाटेचा प्रकाश खिडकीतून अलगद येतो संजीवनी गम,
मन मात्र कालच्या न बोललेल्या शब्दांनी ओरडत जागं होतं गम.

ध्यानात बसून बुद्धाच्या वफेची प्रार्थना करतो आपण गम,
आणि उठल्यावर पहिलंच काम मोबाईलची बेवफा तपासतो आपण गम.

सगळ्यांना शुभ सकाळ म्हणत उपदेशाचे रंग उधळतो आपण गम,
पण आतून जुन्या सितमांना सोडू न शकणं हीच खरी तन्हाई गम.

बुद्धांच्या शांत चेहऱ्याची आठवण काढून घेतो आधार गम,
तरीही कालच्या छोट्याशा अपमानाला मनात देतो राजदरबार गम.

उगवता सूर्य जणू बुद्धासारखा अखंड शांत भासतो गम,
आपल्या मनातला जुना गम मात्र अजूनही ओरडत राहतो गम.

ध्यानात बुद्धाची करुणा घेतो, गम विसरायचा प्रयत्न करतो गम,
पण आरशात स्वतःकडे पाहून पुन्हा पुन्हा तीच चूक मोजतो गम.

उजाडलेल्या रस्त्यांवर चालताना बुद्धाचा वैराग्याचा धडा आठवतो गम,
पण तुझ्या मेसेजची आतुर वफा मनात लपूनही गाजत राहतो गम.

मन बुद्धाच्या शिकवणीत हरवायचं म्हणतं, तन्हाईला दार बंद करतो गम,
पण नोटिफिकेशन न आल्यावर आपणच नवीन गमला शुभ प्रभात देतो गम.

वयाच्या सुरकुत्यांना पाहून वाटतं, अजून किती गम साचलाय गम,
पण मन आरशात म्हणतं, आजही तरुण आहेस रे गम.

डोळ्यांत झोप अडकली, विचारांच्या तन्हाईला वाट मिळाली गम,
बुद्ध म्हणाले उठ, शेवटचं स्वप्नच खरा पहाटेचा राम आहे गम.

आजोबांच्या थरथरणाऱ्या हातातून चहाचा कप सांडतो गम,
पण त्यांच्या शुभ सकाळीतलंच खरं वफादार आशीर्वाद जडतो गम.

जुने हाडं किरकिरतात, रात्रीचे शिखवे पुन्हा जागे होतात गम,
तरी प्रत्येक सकाळ त्यांच्या ओल्या डोळ्यांत नवा ऐतबार रुजवते गम.

रविवारीची सकाळ आली तरी कालचे गम घट्ट धरून बसले गम,
मोकळ्या वेळेपेक्षा अपूर्ण स्वप्नांनीच आज पुन्हा जागं केलं गम.

शहर अजून झोपेत, पण माझ्या खिडकीतच पहाट जागी गम,
इतरांसाठी सुट्टी, माझ्यासाठी स्वतःशी कठोर हिशोबाची जागी गम.

रविवारच्या सकाळी सगळ्यांना शुभेच्छा पाठवतो वफा,
फक्त स्वतःच्या तन्हाईच्या नंबरवरच मेसेज जात नाही वफा.

आळसलेल्या रविवारीही तुझी जुनी शपथ जागी राहिली वफा,
सुट्टी फक्त ऑफिसला मिळाली, मनाला अजून नाही मिळाली वफा.

रविवारीची सकाळ सगळ्यांसाठी साजरी होते हलकी गम,
आपल्यासाठी मात्र अपूर्ण वफेची खंत जागी होते गम.

आज ऑफिसला सुट्टी, गडबड कुठेच नाही गम,
तरी मनाला तुझ्या न जाणाऱ्या कॉलची धावपळ थांबत नाही गम.

रविवारची सकाळ आली, जग मोकळं, हसतं, बेफाम गम,
मी मात्र कालच्या अपूर्ण वचने मोजत बसलो गुपचूप गम.

उषःकाली रविवारचा सुट्टीचा सुगंध दरवळतो मंद गम,
माझं मुक़द्दर मात्र रोजच्या धावपळीतच लिहिलेलं कडवट गम.

सकाळ शांत, रविवारचं वेल्हाळ आकाश हसतं निवांत गम,
पण आपल्या बोलण्यातली खामोशी सुट्टीलादेखील न मानणारी तिहेरी गम.

आज ठरवलं होतं मनाशी, रविवार फक्त स्वतःसाठी गम,
पण पुन्हा सगळ्यांच्या शुकशुकाटात स्वतःचं भलं विसरलो मी गम.

पहाट येते, मी सगळ्यांना नवे आशेचे शब्द देतो गम,
माझ्याच स्वप्नांच्या राखेला मात्र हात लावायला घाबरतो गम.

प्रत्येक शुभ सकाळच्या संदेशात मी वफा लिहितो गम,
मनात स्वतःच्या हरलेल्या लढायांचा हिशोब लपवून ठेवतो गम.

खिडकीबाहेर प्रकाश नाचतो, पक्षी बेफिकीर गातात गम,
मनात मात्र कालच्या अपूर्ण वचनांची खामोशी जागी राहातात गम.

शुभ सकाळचे शब्द मी रोज तुझ्या दाराशी ठेवतो गम,
उत्तरात येते फक्त पाहिल्याचा निळा ठिपका, नि खामोशीची रेखाटलेली दिवाळी गम.

पहाटे पहाटे सगळ्यांना शुभेच्छा पाठवतो हसत गम,
वाटतं कोणीतरी फक्त मला विचारावं, “तू ठीक आहेस ना” गम.

उगवत्या प्रकाशाला सांगतो, त्यांच्या वाटा उजळव रे गम,
माझ्या पावलांखाली मात्र सावलीचं चिखलट दलदल खोल गम.

चहाचा पहिला घोट उब देतो गार मनाला गम,
हसू ओठांवर, आत मात्र कालचीच न भागलेली शिक्षा गम.

शब्दात शुभ सकाळ, नजरेत त्यांच्या बेवफाईची राख गम,
ज्यांनीच झोप मोडली रातराणी, त्यांनाच देतो उजेडाची राख गम.

पहाटे सगळ्यांना शुभ सकाळ लिहितो उत्साहाने वफा,
मन मात्र अपाठ राहिलेल्या एकाच नावाची जपतं वफा.

नकोसे गम झाकायला शुभ सकाळचे संदेश पाठवतो गम,
पण “कसा आहेस?” वाचताच जुने श्वास होतात जड गम.

जगाला उभारी देणारे विचार लिहितो दर पहाट आशा,
आरशात मात्र थकलेला चेहरा विचारतो, कुठे गेलीस आशा.

मोबाईलवर न वाचलेला मेसेज दिसतो सवयीनं गम,
खरं तर कधीच न उघडलेलं माझं मन जास्त जळतं गम.

पहाटे तुला उठवतेस, गडबडीत चहा ठेवतेस तयार वफा,
माझी सकाळ मात्र तुझ्या आळसलेल्या मिठीत पूर्ण वफा.

खूप रंगीबेरंगी शुभेच्छा पाठवतो रोज तुझ्या मोबाइलवर वफा,
खरं तर भीती एवढीच, तुझ्या विश्वासातून मी निसटू नये वफा.

सकाळी भांड्यांचा, कपड्यांचा मी करतो थोडा विनोद गम,
पण तुझ्या थकलेल्या डोळ्यांत माझ्यासाठीची वफा दिसे तेव्हा थांबतं गम.

तू रोजच्याच कामात हरवलेली, माझ्यावर चिडत धावतेस गम,
माझं भाग्य की तुझ्या प्रत्येक शप्पथीतही काळजीचा सुगंध गम.

पहाटेची थंडी तुझ्या चहाच्या वाफेत हरवते गम,
खरं सांगू का, माझी हिम्मतही तुझ्या स्मितात उकळते गम.

अजान, शंख, घंटांच्या गजरात जग जागतं निवांत वफा,
मी मात्र तुझं नाव घेऊनच शुभ सकाळ मना म्हणत बसतो वफा.

आज कसलंही शुभ सकाळचं मेसेज आलं नाही वफा,
तुझ्या खामोशीच्या ओलसर नजरेतच आशीर्वाद भरून राहिले वफा.

आज चहाही उशिरा मिळाला, तुझ्या आळशी हास्यात बेफाम वफा,
लक्षात आलं, घड्याळ नव्हे, तुझ्या डोळ्यांच्या वेळेवरच माझा दिवस सुरू वफा.

उगवत्या सुर्यातही आज विरहाची सावली जड झाली वफा,
तूच शुभ सकाळ न पाठवल्यास, ही पहाटच उशिरा झाली वफा.

तुझ्या गाढ झोपेवर हात हलका ठेवून पाहतो वफा,
तुला न उठवता तुलाच मागतो रोज परमेश्वराकडे वफा.

जगाला शुभ सकाळ लिहितो नेहमी तेच जुने शब्द वफा,
तुझ्यासाठी मात्र प्रत्येक अक्षराला माझा नवा जन्म वफा.

तुझ्या कडक आवाजातही लपलेली माया ऐकू येते वफा,
लोकांना ओरड वाटते, मला मात्र दिवसाची सर्वात गोड دعا वाटते वफा.

पहाटेचा पहिला मेसेज तुझ्यासाठी पाठवतो गम,
खरं तर चटका तोच, निळा टिकही दिसत नाही गम.

तुझ्या हसण्याने माझा सारा दिवस उजळतो वफा,
आश्चर्य इतकंच, तुला हे माहीतही नसतं वफा.

आजच्या सकाळी तुझ्या नावाने प्रार्थना केली वफा,
देवही गोंधळला, मी तुझी मागितली की स्वतःची तन्हाई वफा.

तुझ्या लाल हृदयाच्या शुभ सकाळ इमोजीत गोडवा वफा,
वाचताना जाणवतं, शब्दांपेक्षा नजरेत जास्त जुदाई वफा.

तुझ्या उशिरा उघडणाऱ्या डोळ्यांत वेगळीच वफा आहे वफा,
लोकांना उशिर वाटतो, मला तुझ्यासोबतचा तोच वेळ दुवा आहे वफा.

जगाला शुभ सकाळ पाठवूनही मन एकटं पडतं गम,
कारण उत्तर फक्त तुझं न आलं की सकाळच थांबतं गम.